öldü

Öləcəyinə saniyələr qalmış insan nəyə bənzəyir,həmin an nə düşünür.?

 Qapı arasındakı boşluqdan dayanıb baxırdım.Elə bil otaqları ayıran bu arakəsmə ,onun hər nəfəs alışında aramızda yaranan uçuruma çevrilirdi.Hər nəfəs almaqda ölümə bir az daha yaxınlaşmağa bərabər idi.O isə elə heyy nəfəs alırdı.Aramızda bu uçurum olmasaydı,əgər o qapının arakəsməsində donub qalmasaydım,gələr səni nəfəs almamağa təhrik edərdim.Nəfəs almaq insanı yaşadır ,amma bu ölümə yaxınlaşdıran nəfəs idi və sən nəfəs alırdın.

Səni yola salanda da həmin nəfəs aldığın kimi  ölümə də mənzilinə də tələsirdin.Bu dəfə ki mənzilini görmək istəyirdin.Həmin mənzilin yeni sahibi olacaqdın bax ona görə tələsirdin.Heç getdiyini görmək şansım da olmadı,çünki həmişə gəldiyini izlədim,bu dəfə getdiyini özüdə həmişəlik yeni mənzilinin sahibi olacağını düşünmək,eyni zamanda həmin mənzildə qonaq olmaq haqqının olmaması uçuruma yuvarlanmaq demək idi.

Nəfəs alarkən bizi ayıran arakəsmədən izlədim səni,ölümlə də mübarizə aparırdın,həm də başa düşürdün ki əbəsdir hər şey!

AMMA ,amma durmalı idin,dayanmalı idin,gözləməli idin.

Verdiyim sözlər vardı.

"Fərsiz qızsan,əlindən bir şey gəlmir."

Mən də "bir gün sənə dadlı yeməklər bişirəcəm ,çay süfrələri açacam"deyirdim.Sən də hər dəfəsində gülürdün ...

"Görək də" deyirdin.

Bax elə indicə əlimdə çay başının üstündə dayanmışam .

Bəsdir!

Sən nəfəs alırsan!

"Əlimdəki çaydır al iç "

Tutmağı da bacarmıram bax fərsizəm!haqlısan!

Sən isə baxırsan!

İndi heç hərəkətdə etmirsən!Otağın gur işiğı isə simanın bütün cizgilərini göstərir.Gözlərin uzaq nöqtəyə baxır.

Otaqda tək olmadığımı anlayıram.Bu dəfə mən mən omaq istəmirəm.Ciddi məni kənara atmaq içimdəkiləri demək istəyirəm.Heç vaxt heç kəsə demədiyim iki hecalı sözü

GETMƏ!!!

Səs eşidirəm!

"ÖLDÜ"