WE BLOG

Mən acam. Motsart səslənir. Pul da istəyirəm. İşıqlar sönür. Bütün bunlar ürək bulandırır. Lənətə gələsən səni ,Bütün həyatımı əlimdən aldın. Motsartın parçasını ifa edən gənc pioninoya daha bərk vurur.Hisslərlə bərabər ,ürək döyüntüləri sürətlənir. Saymağa başla Bir - De görüm bir. Eşitmirsən bir de! Uşaq ağlayan səsiylə -Bir . Sən ailə qurmamısan ,başa düşürsən .İndi mənə yemək və pul ver. Tez ol!  Səninlə deyiləm de iki. Süküut çökür ,sonra eyni səslər pəncərədən evə çökür. Motsart səslənir. O sərsəm də elə düşünür ki ,hər şeyi dəyişəcək hə? Uşaq dörd deməmiş əlinin tərsiylə isti,ağrıdıcı əzabı hiss edir. Motsart dayanır sükut  çökür.

Həyat nəyə bənzəyir bilirsən ? Nəyə? Radio dalğaları arasında qalan vakuuma Bu sözləri ünsiyyətdə olduğum şəxsi həyatı alınmayan biri deyirdi.Qəhərlənməklə yanaşı əsəbləşmişdim həmin insana .Hər şey insanın öz əlindədir.Müəyyən çıxış yolu mütləq vardır deyə  onu inandırmağa çalışırdım .Bir az mənə etibar etsə də ,digər yandan öz -özlüyündə də qaldı .Beləcə insanlara xəsarət verməmək üçün hər kəsdən uzaqlaşdı.Anlamadım başa düşmədim mən səni...... Dünən təsadüf nəticəsində belə bir sözü gördüm .İnsanların oxuyaraq  intihar etdikləri kitab .Bu məni cəlb etdi .Axı orda yazılanlar nədən ibarət ola bilər di ki, insan bəşəriyyətin əlində deyil də ,öz əlində ölməyi düşünsün . Sonsuz maraqla oxudum .Bu gün yekunlaşdırdım kitabı.Düzü nədən danışacağımı ,nə deyəcəyimi də bilmirəm .Sözlərim kifayətsizdir .onu anladım ki ,İnsan əgər yaşayırsa yumor ,gülmək hissini öyrənməlidir.Yoxsa həyat həqiqətən sənə ayrılmış cüzi bir hissədən ibarət olacaq.O isə həyat genişdir ,hüdüdsuzdur ,sərh...