Lövhə qarşısındayam.Sarışın olmasa da saçlarının sarısı mən də qəzəb doğurur.Əlində taxta çubuq ele hey otağı firlanır.Mən isə lövhə qarşısındayam. Həmin qadın məndən lövhədə yazılmış məsələnin həllini gözləyir.Mən isə toplayır,çıxır,yenə toplayır,vurur,çıxsam da doğru cavaba gəlib çıxa bilmirdim. Yerdən uşaqlar isə gülürdülər."Bu ki çox sadədir.Sən bacarıqsızsan"deyirdilər. Əllərimin əsməsi tutduğum tabaşiri saxlamağa mane olurdu.Ele hey yerə salır,götürür ,yenidən vurur,bölür,kök altına salır,toplayıb ,çıxırdım. Əlimdəki tabaşırı də atıb qaçıb getmək istəyirdim. Həmin sarı saçlı qadın bu dəfə dözmədi ."Bu bəsit məsələni də həll edə bilmirsən "Uşaqlara üzünü tutub gülməyə başladı. Mən isə elə hey toplayıb ,vurur ,çıxırdım.Həmin misal çox sadə idi,amma həmin qadının əlindəki çubuq ,uşaqların səfehcə gülümsəməsi mən də kompeks qarışıq kütləşmə yaradırdı. Hər dəfəsində düşünürdüm ki,indi nəyinsə üstünə nəsə gəlsəm və ya nədənsə nəyisə çıxsam hardasa yanlışlıq ...