WE BLOG

“Onlardan bəziləri özlərini 1 yaşlı uşaq kimi aparanda təəssüflənirəm”.  Mirzə İbrahimovun eyniadlı əsəri əsasında çəkilmiş “Böyük Dayaq” filmində Rüstəm kişini, İsmayıl Şıxlının yenə eyni adlı “Dəli Kür” romanını və onun əsasında çəkilən filmdə Cahandar Ağanı, “Əhməd Haradadır” filmində Əhməd üçün narahat olan valideynləri uşaqlığımızdan bu yana bizim üçün səhvləri, düzləri ilə də olsa gözlərimizdə yenə də ağsaqqal, ağbirçək obrazını yaratmışdılar. Belə qəhrəmanların bir baxışı kifayət idi ki, hamı yerini bilsin. Və onlar harda hansı sözü deməyin qaydasını da çox yaxşı bilirdilər. Bu gün isə ictimai yerlərdə bir çox yaşlı insanlar özlərini 1 yaşlı uşaq kimi aparanda, gənclərdən əlindəkini qoy qırağa gəl davaya çıxaq davranışını nümayiş etdirəndə təəssüflənirəm. Axı bizim yuxarıda sadaladığımız kimi qəhrəman obrazlarımız olub. Əminəm ki, 20-30 il bundan öncə də tək qəhrəmanlar arasında yox, elə sadə vətəndaşlar arasında da daima tək öz övladlarına deyil, başqalarını...

Oxuduğum bir çox əsərlərdə qoca qarı ,qarımış qız cütlüyünü görürdüm.Sonra bunu real həyatda axtarmağa başladım.Yazılanlar heç də uydurma deyildi bu dəfə! Ətrafımda kifayət qədər belə cütlüklərə rast gəlirdim.Maraqlı orasında idi ki,bu cütlüklər çox yaxşı yola gedirdilər.Birini digərindən ayırmaq çətin idi. Bəs nədir onlar arasında bu bağlılığı ,yaxınlığı ,yola getməyi yaradan səbəb?Düşünmüşəm bu haqda .Belə qənaətə gəlmişəm ki,ikisi də sınıqdılar.Birinin şəxsi həyatı alınmamış,digəri isə sakitcə yaxınlaşan ölümünü gözləyir.Bu idi onları yaxınlaşdıran. Düzdür ata -anaya kimsə baxmalıdır,amma bu evlənməmiş qız olmamalıdır məncə.Sonra həmin qızın həyatına baxdım.Bəlkə indi ailəsi ,uşaqları ola bilərdi.İndi ki kimi başqalarının uşaqlarına baxmır,anasının qayğısını çəkmir,qohumlar arasında ötürücü funksiyası yerinə yetirib arada qalmırdı. Qadın təkcə ona görə oğlan dünyaya gətirmir ki ,kişinin soyu artsın.Qocalanda baxanı olsun,yalnız tək-tənha ölməsinlər . Bu belə olmur .Geridə qarım...