“Allah onun bəlasını versin”, “Allaha tapşırmışam onu” bu sözləri hamımız tez-tez eşidirik. Həmişə başa düşməmişəm ki, insanlar bir-birilərinə niyə və necə qarğış edə bilirlər. Özü də lap ürəkdən. Axşam saat 02:00. Yata bilməyib, pəncərədən baxırdım. Qadın çox ürəkdən kiməsə qarğış edirdi. Düzdü ola bilər ki, kimsə sizə badalaq gələ bilər, yaxud, müxtəlif çirkinlik və eybəcərlik, haqsızlıqla üzləşə bilərsiniz. Amma bu ürəkdən qarğış etməyə də əsas vermir. Bəlkədə biz də nə vaxtsa bu sözləri istifadə etmişik, amma məsumca. Dildə “Allah bəlasını versin deyib” , sonra tez dediklərimizə görə, utanmışıqda. Ona görə, əbəs demirlər ki, bizim bütün istəklər qəbul olunsaydı, hər şey çox pis ola bilərdi. Utanmaq demişkən biz “Allahı” yalnız bir məqamda yada salırıq: “Ətrafımızda insanları artıq ölmüş hiss etdikdə”. Qarğış etməyin, acıq verməyin, yoxsa bu hisslər bizi daha tez qocaldacaq.