WE BLOG

-İnsanların öz ağılları yoxdur ki, kütlələrin arxasıyca gedirlər. Tək də kütlələrə qarşı çıxa bilərsən. -Əgər sənin yaşadığın cəmiyyətdə hamı eyni nəsəni ritmik şəkildə edirsə, sən də kənarda qalmayım, aşda duzum olsun deyib onlara qoşulursan. İnan kənarda qalmaq olmur. 90-cı illərdə hamı nəsə etməyə çalışırdı. Mən isə qardaşımın uşaqlarına baxmalı idim. Onların təhlükəsizliyinə görə mən cavabdeh idim. Eyvana çıxıb ətrafa baxmaq istəyirdim. Elə bunu etmişdim ki, “Kişi deyilsən evdə oturmusan” sözlərini eşitdim. İnanın üstümdə nəsə məsuliyyət olmasaydı mən də həmin hadisələrin aktiv iştirakçısı idim. Bəlkə də həlak olmuşdum. Kütlə psixologiyası deyilən anlayış var. Həmişə dediyim  sözlərimin üstündən qara xətt çəkirəm. Ona görə xətt çəkmirəm ki, mən haqlı deyiləm, ona görə çəkirəm ki, bu gün izlədiyim sənədli film fikirlərimi dəyişdirməyə kömək oldu. Həmin sənədli film yaxın silahdaşının dediyi kimi “Səni çox sevirəm, çünki sən həm böyük, həm də sadəsən. Bu ancaq dahilərə məxsu...

Nəsə ağlına gəldisə sinəsindəki medalyonu qırıb yerə atdı.Kənardan kimsə onu müşahidə etsə idi düşünərdi ki,"o nədənsə qurtulmaq arzusundadır.Elə bu səbəbdən medalyonu hirslə dartıb boynundan atır." Bir neçə dəqiqə əvvəl dostları medalyonun ona yaraşdığını desələrdə.O bu tərifləri eşitməkdən də narazı idi.İnsanların diqqətinin onun boynundan asılmış əşyaya yönəlməsi onu büsbütün əsəbləşdirmişdi.Sanki dostları medalyona baxmaqla onun keçmişini məsxərəryə qoyurdular. Cəld yerə atdığı əşyanı götürdü,cibinə saldı.Sağa-sola baxıb əmin olmaq istədi ki onu heç kim kənardan izləmir. Çölə çıxıb qapını arxasıyca eyni qəzəblə çırpdı.Bayırda ara vermədən qar yağırdı.Ayaqqabıları ilə sanki qarı əzir ,bütün hirsini ondan çıxırdı.Dostlarının bilərəkdən və ya bilməyərəkdən etdikləri bu saymazyana davranış onu özündən çıxarmışdı.Onları bir neçə saniyə yamsıladı."Sonya bu sənə çox yaraşır." Sonra qəzəblə növbəti qar topasını yol boyu çırpdı.Bu gün çox yorulmuşdu.Oturacağa yax...

Bu gün başqa cür oyandım yuxudan,həmişəki kimi deyildi.Pəncərədən boylanan günəşə də ,onun otağımı işıqlandıran işığına da baxıb xoşbəxtlik duyurdum. Bu gün həmişə ki kimi deyildi.Bütün otağı xoş ,rahatlatıcı melodiya bürümüşdü.Bu gün yalnız da deyildim.İçimi bürüyən şirin bir təlaş vardı.İnana bilmirdim ki kiminsə sevgisi məni dəyişdirə bilər.Xoşbəxtlik duyurdum.Gecədən bəri davam edən və heç bitməsini istəmədiyim anlar idi. Bu gün həmişə ki kimi deyildi!İnsanların dediklərinə əsəbləşmir,özümü sakit və təmkinli aparırdım. Bu gün həmişə ki kimi deyildi.Dəyişmiş ,başqalaşmış,sevincim artmışdı.İnsanlar qədər əşyalar da gözümə başqa cür dəyirdi. Bu gün həmişə ki kimi deyildi!İnsanlarda xoşbəxt idi,sanki mənim sevincimlə onlarda sevinirdilər.Birinci dəfə idi bunu görürdüm. Küçələri dolaşdım.Divarlar da dəyişilmişdi,sanki iki gün bundan əvvəl gördüyüm kimi deyildilər.Hər tərəfdə xoş hissləri ifadə edən sözlər yazılmışdı.Ən əsası da onun adı. Bu gün həmişə ki kimi deyildi!Soyuq daşın ü...