“Onlardan bəziləri özlərini 1 yaşlı
uşaq kimi aparanda təəssüflənirəm”.
Mirzə İbrahimovun eyniadlı əsəri əsasında
çəkilmiş “Böyük Dayaq” filmində Rüstəm kişini, İsmayıl Şıxlının yenə eyni adlı “Dəli
Kür” romanını və onun əsasında çəkilən filmdə Cahandar Ağanı, “Əhməd Haradadır”
filmində Əhməd üçün narahat olan valideynləri uşaqlığımızdan bu yana bizim üçün
səhvləri, düzləri ilə də olsa gözlərimizdə yenə də ağsaqqal, ağbirçək obrazını
yaratmışdılar. Belə qəhrəmanların bir baxışı kifayət idi ki, hamı yerini bilsin.
Və onlar harda hansı sözü deməyin qaydasını da çox yaxşı bilirdilər.
Bu gün isə ictimai yerlərdə bir çox yaşlı
insanlar özlərini 1 yaşlı uşaq kimi aparanda, gənclərdən əlindəkini qoy qırağa
gəl davaya çıxaq davranışını nümayiş etdirəndə təəssüflənirəm. Axı bizim
yuxarıda sadaladığımız kimi qəhrəman obrazlarımız olub. Əminəm ki, 20-30 il
bundan öncə də tək qəhrəmanlar arasında yox, elə sadə vətəndaşlar arasında da
daima tək öz övladlarına deyil, başqalarını da sevən insanlar olub.
Məsələn, ötən gün sürücü az qala qəza
edəcəkdi. Səbəb isə yolu keçən qızın (xüsusən başıbağlı, niyə xüsusi olduğunu
açıqlayacağam) diqqətsiz yolu keçməsi və sürücünün məsuliyyətsizliyi idi. Avtobus
aşmağa yaxın idi, 50+ qadınlar bu hadisədən sonra necə rekasiya verdilər Sizcə.
Məncə, tanış mənzərədir. “Küçük başını da bağlayıb, ətrafına baxmır, bu qədər
insan bu küçüyə görə öləcəkdi”. Avtobusda əyləşən başıbağlı digər bir qadın bu
hadisəyə reaksiya verdi: “Məgər, başı açıq biri yolu keçəndə diqqətsiz ola bilməzdi?”.
Təsəvvür edin, həngamə qopdu, xaos yarandı. Bir nəfərin başını bağlayıb, “Bəlkə
də Allaha ibadət etməsinə görə sağ qaldıq demədi”.
Üstəgəl həmin qadınların əminəm ki, övladları
var. Görən onlar üçün də övladları, xüsusən qız övladları küçükdür?
Bu gün cəmiyyətdə gənc qızlar üçün
ağzının şorbasını axıdan da elə bizim üzdənıraq bəzi yaşlılarımız olur. Bu hadisələri gördükcə, artıq onların
yoxluğunu hiss edirik.
Məncə, biz müasir gənc olsaqda, daimi
ağsaqqal, ağbirçəklərimizə fikir danışmaq, məsləhət almaq ehtiyacı hiss edirik.
Fikir almaq da o yana qalsın, ən azı cəmiyyətdə
onların ağırlığını hiss etməliyik. Unutmayın ki, müharibə vəziyyətində yaşayan
ölkənin vətəndaşlarıyıq, gənclər ilə yaşlı nəsil harmoniyada yaşamalıdırlar. Və
buna borcluyuq. Çünki bu gün sərhəddə bizim, hamımızın keşiyini
çəkən də yenə bizim gənclərimizdir.
Biz də daima Gənc olmayacağıq, qocalacağıq.
Eləcə də bizim valideynlərimiz gözlərimizin önündə qocalır. Amma heç də onlar
başqalarının övladlarına qarşı bu qədər kin, nifrətlə dolu deyillər. Və onlardan
rahatlıqla fikir almaq olur. Məncə, bütün ağsaqqal, ağbirçəklərimiz də belə
olmalıdır. Və təəssüf ki, ətrafımdakı belə insanların sayı sanki
azalmaqdadır.
Qocalanda daha da inkişaf edən gənc cəmiyyət
qarşısında, bezmiş, əzilmiş, deyingən obraz yaratmaq istəmərik, elə deyil? Çünki
insan münasibətlərində hər şey miras olaraq keçir.
Qoy onlar üçün 20-30 il bundan öncə necə
yolgöstərən, fikir ağırlığı olan biri idiksə, bundan sonra onlar üçün belə
qalaq.
Unutmayın ki, bizim üçün dəyərlisiniz!
Comments
Post a Comment