Corc Oruelin oxuduğum “1984”, “Heyvanıstan”ından sonra, “Boğulmamaq” üçün əsəri Birinci Dünya Müharibəsinin bitdiyi, uzun illərdən sonra isə İkinci Dünya Müharibəsinin qapıda dayandığı bir zaman kəsiyindən, müharibələrin adi insanların həyatlarına necə təsir etməsindən bəhs edir.
Hadisələr Corc Boulingin gəncliyində yaşadığı İngiltərənin Binfield şəhərində cərəyan edir. Corc Oruel əsərin qəhrəmanının gəncliyini böyük ustalıqla təsvir edir. Ən maraqlı isə Corc Boulingin 20-30 ildən sonra Binfieldə qayıtdığında yaşadığı həyəcanı və keçirdiyi təəssüf hissini qeyd etməliyəm.
Əsərdə müharibədən sonra kapitalizmin insanların həyatlarına necə təsir etməsindən, 1920-lərdə yeni satış strategiyalarının yaranmasından, şirkətlərin yeniliklərə hazır olmamasından dolayı rəqabət nəticəsində iflas ilə üzləşməsi də xüsusi qeyd olunub.
Əsərdəki günümüz ilə səsləşən sitatları yazmaq qərarına gəldim. Buyurun oxuyun:
İnşaat şirkətləri müasir dövrün ən böyük fırıqdaqçılığını edir. Sığorta sektoru da belədir, amma heç olmasa kartların masada olduğu açıq bir fırıldaqçılıqdı bu...
Müharibə qanlı bir qarmaqarışıqlıqdır. Əgər yenə müharibə başlayarsa uzaq dur. Bədənini niyə güllə ilə doldurasan ki.. Onu bir qıza saxla!
Əgər qarnınız tox deyilsə və isti bir eviniz yoxsa, gül toplamağa həvəsiniz olmaz!
Təki işimizi itirməyək bizim tək gələcəyimiz budur.
Watersın barmaqları dəmir çubuq kimidir. Amma kimsə gombul birinin də duyğuları ola biləcəyini düşünməz!
Bu günün cinayətləri nə qədər də ruhsuzdur. Əvvəllər insanları zəhərləyib öldürürdülər, indi onların əl ayaqlarını kəsib başqa yerlərə atmaq da nə deməkdir?!
Qadın ona sevgisinə inandırmış kişiyə heç vaxt zarafat gözü ilə baxmaz. Kişi gombul olsa da belə...
Hər yer siluet, plastik, polad, gece boyu yanan lampalar, başınızın üstündə şüşə damlar, hamısı eyni musiqini çalan radiolar, bar verməyən meyvə ağaclarının altında otlayan oyuncaq tısbağalar.
Əgər Hilda məni bir gün aldatsa buna sevinərəm, sevinərəm ona görə ki, onun içində hələ də həyəcan qalıb.
Əvvəlki zamana geri dönüb baxanda düşünürəm ki, sanki insanlar müəyyən yerlərə ilişib qalıblar.
Sənin gözün ac, mədən deyil.
Balıqlara adlar qoyan insanlar heç vaxt tüfəng səsi eşitməyib, işdən qovulmağın qorxusu ilə yaşamayıb, aspirin içməyib, kinoya getməyiblər.
Təraş olmaq, avtobus, qatar gözləmək, ədəbsiz hekayələr danışmaq, dayanacaqda gözləmək, qəzet oxumaq nə qədər zamanımızı alır, o vaxtları toplasaq həyatımızın nə qədər
hissəsinin getdiyini təxmin edə bilərik.
Kaş müharibə bizi bir günlük də olsa unutsaydı...
Anam və atam “Chums” və “Union Jack” tərzində kitablar oxumağıma əsəbləşirdi, “faydalı” kitablar oxumağı məsləhət görürdülər. Amma “faydalı” kitabların hansı olduqlarını belə bilmirdilər.
Müharibədən öncə hər kəs düşünürdü ki, öz işlərini quracaqlar. Amma sonrasında işlər daha da pisləşdi, insanlar sosial yardımlara möhtac qaldılar. Fikirləşirdilər ki, dünya hər kəsə yetəcək qədər böyükdü..
İnsanlar fikirləşirdilər ki, biznesdə çox çalışmaq, dürüst olmaq yetərlidir. Amma rəqabət deyilən şeydən xəbərləri belə yoxdu. Atam da ömrünün sonuna qədər birincilərdən oldu.
Müharibəyə qatılan əsgərlər bunun əsil məntiqinə varsalar, onlar heç 3 ay davam etməz.
Həkim anamdakı xəstəliyin xoşxasiyyətli şiş olduğuna məni inandırdı. Başa düşə bilmirdim anamı öldürən bir şey necə xoşxasiyyətli ola bilərdi...
Hər şey bir dəlinin yuxusu qədər mənasızdı.
Yarım milyon sərvəti olan bu hərif mənim üçün üç dəqiqə idi ki düşünürdü.
Anlamaqda aciz olduğum bir məsələ də var idi, o da orta sinif qızlarının sırf evdən qaçmaq üçün şalvar geyinən istənilən bir nəfərlə evlənmələri idi.
Nifrəti yaradan qorxudur.
Pəncərənin arxasında oturur, dəftərindəki rəqəmlərə baxır, banknotları sayır, müdirə yaltaqlıq edir və həyatının zibilə getdiyini düşünür.
Hadisələr Corc Boulingin gəncliyində yaşadığı İngiltərənin Binfield şəhərində cərəyan edir. Corc Oruel əsərin qəhrəmanının gəncliyini böyük ustalıqla təsvir edir. Ən maraqlı isə Corc Boulingin 20-30 ildən sonra Binfieldə qayıtdığında yaşadığı həyəcanı və keçirdiyi təəssüf hissini qeyd etməliyəm.
Əsərdə müharibədən sonra kapitalizmin insanların həyatlarına necə təsir etməsindən, 1920-lərdə yeni satış strategiyalarının yaranmasından, şirkətlərin yeniliklərə hazır olmamasından dolayı rəqabət nəticəsində iflas ilə üzləşməsi də xüsusi qeyd olunub.
Əsərdəki günümüz ilə səsləşən sitatları yazmaq qərarına gəldim. Buyurun oxuyun:
İnşaat şirkətləri müasir dövrün ən böyük fırıqdaqçılığını edir. Sığorta sektoru da belədir, amma heç olmasa kartların masada olduğu açıq bir fırıldaqçılıqdı bu...
Müharibə qanlı bir qarmaqarışıqlıqdır. Əgər yenə müharibə başlayarsa uzaq dur. Bədənini niyə güllə ilə doldurasan ki.. Onu bir qıza saxla!
Əgər qarnınız tox deyilsə və isti bir eviniz yoxsa, gül toplamağa həvəsiniz olmaz!
Təki işimizi itirməyək bizim tək gələcəyimiz budur.
Watersın barmaqları dəmir çubuq kimidir. Amma kimsə gombul birinin də duyğuları ola biləcəyini düşünməz!
Bu günün cinayətləri nə qədər də ruhsuzdur. Əvvəllər insanları zəhərləyib öldürürdülər, indi onların əl ayaqlarını kəsib başqa yerlərə atmaq da nə deməkdir?!
Qadın ona sevgisinə inandırmış kişiyə heç vaxt zarafat gözü ilə baxmaz. Kişi gombul olsa da belə...
Hər yer siluet, plastik, polad, gece boyu yanan lampalar, başınızın üstündə şüşə damlar, hamısı eyni musiqini çalan radiolar, bar verməyən meyvə ağaclarının altında otlayan oyuncaq tısbağalar.
Əgər Hilda məni bir gün aldatsa buna sevinərəm, sevinərəm ona görə ki, onun içində hələ də həyəcan qalıb.
Əvvəlki zamana geri dönüb baxanda düşünürəm ki, sanki insanlar müəyyən yerlərə ilişib qalıblar.
Sənin gözün ac, mədən deyil.
Balıqlara adlar qoyan insanlar heç vaxt tüfəng səsi eşitməyib, işdən qovulmağın qorxusu ilə yaşamayıb, aspirin içməyib, kinoya getməyiblər.
Təraş olmaq, avtobus, qatar gözləmək, ədəbsiz hekayələr danışmaq, dayanacaqda gözləmək, qəzet oxumaq nə qədər zamanımızı alır, o vaxtları toplasaq həyatımızın nə qədər
hissəsinin getdiyini təxmin edə bilərik.
Kaş müharibə bizi bir günlük də olsa unutsaydı...
Anam və atam “Chums” və “Union Jack” tərzində kitablar oxumağıma əsəbləşirdi, “faydalı” kitablar oxumağı məsləhət görürdülər. Amma “faydalı” kitabların hansı olduqlarını belə bilmirdilər.
Müharibədən öncə hər kəs düşünürdü ki, öz işlərini quracaqlar. Amma sonrasında işlər daha da pisləşdi, insanlar sosial yardımlara möhtac qaldılar. Fikirləşirdilər ki, dünya hər kəsə yetəcək qədər böyükdü..
İnsanlar fikirləşirdilər ki, biznesdə çox çalışmaq, dürüst olmaq yetərlidir. Amma rəqabət deyilən şeydən xəbərləri belə yoxdu. Atam da ömrünün sonuna qədər birincilərdən oldu.
Müharibəyə qatılan əsgərlər bunun əsil məntiqinə varsalar, onlar heç 3 ay davam etməz.
Həkim anamdakı xəstəliyin xoşxasiyyətli şiş olduğuna məni inandırdı. Başa düşə bilmirdim anamı öldürən bir şey necə xoşxasiyyətli ola bilərdi...
Hər şey bir dəlinin yuxusu qədər mənasızdı.
Yarım milyon sərvəti olan bu hərif mənim üçün üç dəqiqə idi ki düşünürdü.
Anlamaqda aciz olduğum bir məsələ də var idi, o da orta sinif qızlarının sırf evdən qaçmaq üçün şalvar geyinən istənilən bir nəfərlə evlənmələri idi.
Nifrəti yaradan qorxudur.
Pəncərənin arxasında oturur, dəftərindəki rəqəmlərə baxır, banknotları sayır, müdirə yaltaqlıq edir və həyatının zibilə getdiyini düşünür.
Comments
Post a Comment