Fikir versən üstündəki ən bahalı əşya telefonu olacaq.Əynindəki şalvar çox geyinilməkdən solmuş,köynəyinin səliqəsizliyi göz deşirdi,amma nə olsun ki böyük ürəyinin olmasından ətrafdakıların xəbəri belə yox idi.Yadımdan çıxmışdı ,bir də qulaqcıqları.Həmişə yanında daşıdığı əşya.
Amma qəhrəmanımızın bunlar heç də vecinə deyildi.
Ha yadımdan çıxmışdı,ayaqqabılarının arxası da cırılmışdı,bəlli etməmək üçün yerişini belə dəyişmişdi.Uzaqdan baxanda isə qayğılı insana oxşayırdı,amma bir azda qayğısız.
Elə bil gələcəyin gətirdikləri onu qorxudurdu.
Hər dəfə həftənin iki günü onu eyni yoldan keçəndə görürdüm,əminəm mən onu ətrafda baş verənlər qədər diqqətini çəkməmişdim.Bu arada ondan xoşum gəlirdi.Həmin gün ,həmin saatda onun eyni yoldan keçəcəyini gözləyirdim.Arada fikirləşirdim ki"O dəqiq lap dəqiq insandır" o isə yoldan qayısız halda keçirdi.
Bir dəfəsində onu həmişəkindən çox qayğılı gördüm.Özündən ayrılıb,ətrafdakı səslərə qulaq asmaq istəyirmiş kimi.Başını qaldırdı.Budur nəzərlərini üzərimdə hiss edirdim,amma ani olmuşdu.Desəm həmin gün həyatımın xoşbəxt günü idi,çünki səbəbli və ya səbəbsiz mənə baxmışdı.
Sonra yenə qayğısız simasını alıb yoluna davam eləmişdi.
İndi deyəcəksiz bunları mənə niyə danışırsız .
Düzü bilmirəm
Ya da unudun yazdıqlarımı
Comments
Post a Comment